Εν υπνώσει

4:56

Έχω ξυπνήσει και έχω κοιμηθεί γύρω στις 5 φορές από τότε που ξάπλωσα και να'μαι πάλι εδώ. Στο σκοτάδι να κοιτάζω το ταβάνι που αχνοφαίνεται κουκουλωμένος από προβλήματα ή απλά μια κουβέρτα. Το πρόσωπο μου πονάει αναζητώντας μια πρόσκαιρη ανακούφιση. Κλείνω τα μάτια και βυθίζομαι. Εμφανίζονται σχήματα που το χρώμα τους σβήνει. Έπειτα σκοτάδι. Τα κατάφερα, κοιμάμαι πάλι.

5:24

Ο ύπνος διακόπτεται πάλι. Παίρνω βαθιά ανάσα. Πονάω λιγότερο, για λίγο είμαι ανάλαφρος. Μετά πάλι το ίδιο άγχος, οι ίδιοι φόβοι εμφανίζονται. Στριφογυρνάω.

5:37

Ακόμα στριφογυρνάω. Λένε ότι ο ύπνος με το θάνατο είναι δίδυμα αδέρφια και μπορεί να έχουν δίκιο, αλλά πόσες φορές μπορείς να πεθάνεις σε μια ημέρα;

5:48

Τα παρατάω. Σηκώνομαι.

Κηλίδες

Περπατώ και μπαίνω μέσα βαρύς. Κενό βλέμμα. Καμία επικοινωνία.

Μόνο ήχοι και εικόνες.

Καθετί μετράει. Κάθε απόφαση. Κάθε πράξη.

Άλλη μια ημέρα απολογισμού. Ένας ακόμη. Μια ζωή γεμάτη από διαδοχικά αδιέξοδα.

Η φυγόκεντρος πλέον είναι ανεξέλεγκτη και με σπρώχνει όλο και πιο μακριά μέχρι να χαθεί ο έλεγχος.

Κι όμως δεν είναι έτσι. Θα το ήθελα πολύ αλλά δεν είναι έτσι.

Εικόνες και όνειρα περνάνε όσο γρήγορα μεταβαίνω από σταθμό σε σταθμό.

Ξαφνικά σκοτάδι. Αλλοπρόσαλλοι ήχοι και ένα αίσθημα ασφυξίας. Είναι η Βικτώρια μέσα από τα μάτια του τρένου. Μια πνιγηρή ατμόσφαιρα και αισθήματα που δεν μπορούν να βγουν.

Περίεργοι τύποι μπαινοβγαίνουν. Τους αποφεύγω με δεξιοτεχνία. Μέσα μου θέλω να εκραγώ.

Κοιτάω με μανία το κινητό. Ιερή προσήλωση μέχρι να απομακρυνθεί η ενόχληση. Πόλυ θα θελα να πω φωναχτά ότι με ενοχλεί. Αλλά δεν είμαι έτσι.

Το τρένο ακάθεκτο περνά μέσα από ότι χειρότερο υπάρχει. Στο τέλος με ξεβράζει στο κέντρο.

Ήμουν εγώ αυτός; Έγιναν όντως έτσι; Πότε πέρασε τόσος καιρός;

Χτυπάει το τηλέφωνο. Απαντώ όσο πιο γρήγορα γίνεται. Αποφεύγω κάθε περιττή κουβέντα.

Ήρθε η ώρα.

Ο Έφορος / Tony Pinelli

http://www.youtube.com/watch?v=c1jtshx4ZHE

Διασκευή του Sunny Afternoon των Kinks

Το τοπίο είναι γνωστό

Ξύπνημα λίγο πριν το ξυπνητήρι. Με κατήφεια, με πονοκέφαλο, με κούραση. Ανοίγω τα στόρια και είναι ακόμη νύχτα. Νευρικές κινήσεις και σε 10 λεπτά είμαι έτοιμος.  Βγαίνω στο δρόμο.

Το τοπίο είναι γνωστό. Το θυμόμουν γεμάτο κόσμο, τώρα μοιάζει σχεδόν νεκρωμένο. Τα περισσότερα πρόσωπα άγνωστα. Που και που με λίγη προσπάθεια αναγνωρίζω κάποια. Με αναγνωρίζουν και αυτοί. Να ο κύριος Β. πάντα με χαιρετούσε όταν ήμουν μικρός και έπαιζα κόντα στο μαγαζί του. Τώρα πια έχοντας μπει στο τελευταίο στάδιο της ζωής του θα ήταν μάλλον απίθανο να με γνωρίσει. Δεν με γνώρισε.

Απλώνεται μια βουβαμάρα. Αποκλείεται να ήταν έτσι παλιότερα, θα το θυμόμουν. Η σιωπή σπάει με συζητήσεις για την καθημερινότητα. Σε όλες η ίδια αγωνία , το ίδιο ερώτημα. Γκρίνια σε ανθρώπους ικανούς και κάποτε περήφανους.

Πολλοί  έχουν μιαν έκφραση πόνου, άλλοι δείχνουν να μη δίνουν δεκάρα. Και οι δύο τρόποι μπορούν να πλησιάζουν την πραγματικότητα. Σαν μιαν εξίσωση που προσεγγίζει το μηδέν κοιτάζουν με στόμα ανοιχτό τα νέα.

Κλείνει η πόρτα.Ο ήχος του μηχανήματος χαμηλός αλλά επαναλαμβανόμενος. Τα χαρτιά μπροστά μου προσπαθούν πεισματικά να με κάνουν να γυρίσω το μάτι μου προς το μέρος τους. Στο τέλος τα καταφέρνουν.

Η επίλυση είναι δύσκολη. Η γνώση βρίσκεται διασκορπισμένη ανάμεσα σε βιβλία , σκληρούς δίσκους και το μυαλό μου. Όλα ανάκατα μα που και που μπαίνει μια τάξη. Τέλος του χρόνου, πάλι πίσω.

Η τηλεόραση μοιάζει με κακόγουστο αστείο. Σαν κάποιος αόρατος σκηνοθέτης να κατευθύνει τις ειδήσεις. Η διάθεση πέφτει και το off πατιέται αυτόματα.

Πίσω στο μηχάνημα, ενώνοντας τη μοναξιά μου με αυτές των άλλων. Καμία αντίδραση, ερωτήσεις, απαντήσεις χωρίς ίχνος ζωντάνιας. Νέα προβλήματα ξεπηδάνε και ζητούν επίλυση. Με κόπο και επιδεξιότητα βρίσκονται λύσεις για το καθένα.

 Περπάτημα προς το σπίτι. Με μούτρα, δίχως ικανοποίηση βλέποντας την πόλη να στενεύει μέρα με την μέρα.

Ο πιστός φίλος περιμένει για τη μοναδική του απόλαυση της μέρας. Η τελευταία υποχρέωση.

 Ώρα για ύπνο.

ΦΥΓΗ

Αἰσθάνομαι τὴν πραγματικότητα μὲ σωματικὸ πόνο. Γύρω δὲν ὑπάρχει ἀτμόσφαιρα, ἀλλὰ τείχη ποὺ στενεύουν διαρκῶς περισσότερο, τέλματα στὰ ὁποῖα βυθίζομαι ὁλοένα. Ἀναρχοῦμαι ἀπὸ τὶς αἰσθήσεις μου.

Ἡ παραμικρότερη ὑπόθεση γίνεται τώρα σωστὴ περιπέτεια. Γιὰ νὰ πῶ μία κοινὴ φράση, πρέπει νὰ τὴ διανοηθῶ σ᾿ ὅλη της τὴν ἔκταση, στὴν ἱστορική της θέση, στὶς αἰτίες καὶ τὰ ἀποτελέσματά της. Ἀλγεβρικὲς ἐξισώσεις τὰ βήματά μου.

K.Γ.Κ.

Τέλος

Τώρα ποὺ βρῆκα πιὰ μίαν ἀγκαλιά,
καλύτερη κι ἀπ᾿ ὅ,τι λαχταροῦσα,
τώρα ποὺ μοῦ ῾ρθαν ὅλα ὅπως τὰ ῾θελα
κι ἀρχίζω νὰ βολεύομαι μὲς στὴν κρυφὴ χαρά μου,
νιώθω πὼς κάτι μέσα μου σαπίζει.

Ντῖνος Χριστιανόπουλος

Προσευχή

Αγαπητέ Θεούλη,
Εύχομαι το 2011:
Να μου δώσεις το ίδιο θάρρος και δύναμη που μου έδωσες και πέρυσι.
Να γεμίσεις με μαύρο χρήμα τα ταμεία μου.
Να μου προσφέρεις ακόμη περισσότερες γυναίκες.
Να φροντίσεις ώστε όλοι οι παρεξηγημένοι αυτού του κόσμου να συνεχίσουν να παίρνουν τα φαρμακά τους .
Να κρατήσεις κλειστό το επάγγελμά μου ώστε να συνεχίσω να ανήκω στους ευνοημένους της κοινωνίας.
Να ποδοπατήσεις με πάθος όσους παρασιτούν σε βάρος μου.
Να μου δώσεις λίγη περισσότερη έπαρση και ύφος για να μπορώ να σταθώ ακόμη καλύτερα στην κοινωνία.
Να καταφέρεις να βγάλεις προς τα έξω την ανεκδήλωτη οργή μου.
Τέλος να τιμωρήσεις παραδειγματικά με οικονομική ή ακόμη καλύτερα φυσική εξόντωση όσους θέλουν το κακό μου.
Σε ευχαριστώ που με άκουσες.