Όταν πρέπει να μπει ένα τέλος

Το κακό με την ιστορία και γενικότερα με το παρελθόν είναι ότι δεν μπορεί να διαγραφεί. Πάντα θα είναι εκεί να θυμίζει τις χαρές, τις επιτυχίες αλλά και τα λάθη και τις απογοητεύσεις. Παρόλες τις προσπάθειες που έχουν γίνει είναι δύσκολο για να μην πω αδύνατο να ξεφύγεις από αυτό. Πάντα θα είναι εκεί για να θυμίζει και να κουρελιάζει τα νεύρα μια και ότι και αν κάνεις δεν μπορείς να αλλάξεις τίποτα από ότι έγινε. Αυτό είναι το λάθος που γίνεται πάντα. Οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν στο παρελθόν και αρνούνται να κοιτάξουν πέρα από αυτό με συνέπεια να καταδικάζουν το παρόν και το μέλλον τους. Αυτή η προσκόλληση στο παρελθόν δεν μπορεί να επιφέρει τίποτα παρά μόνο εκνευρισμό για το πώς δεν έγιναν διαφορετικά τα πράγματα. Όμως ο εκνευρισμός αποτελεί ένα πρωτόγονο συναίσθημα, όταν αυτός εξασθενίσει το μόνο που μένει είναι η απογοήτευση και οι καταστοφικές συνέπειές της. Η προσπάθεια αλλαγής του παρελθόντος είναι μάταιη εκ γεννετής ωστόσο η ανάγκη αυτής της αλλαγής κρίνεται πολλές φορές επιτακτική. Πολλές φορές η λέξη συμβιβασμός με την πραγματικότητα και το παρελθόν είναι η προτεινόμενη λύση. Πολλές φορές όμως, η λέξη συμβιβασμός είναι αυτή που προκαλεί τη μεγαλύτερη οργή και ως συνέπεια την απογοήτευση. Δε μπορείς να ελέγξεις τα πάντα στη ζωή σου, θα ήταν ευχής έργον αν συνεβαινε κάτι τέτοιο. Και δυστυχώς για να καταφέρεις να δεχτείς (αλλά ποτέ πραγματικά μέσα σου) το παρελθόν το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι έναν συμβιβασμό με την ψυχή σου,τη ζωη σου την υπαρξή σου.

Η ευεργετική μοναξιά της πρώιμης νεότητας

Κοιτώντας πίσω στα χρόνια διαπιστώνω οτι δεν έχει μείνει σχεδόν τίποτα αξιόλογο από τις παρέες-φιλίες των παιδικών χρόνων. Για μένα οι περισσότεροι άνθρωποι με τους οποίους ήρθα σε επαφή πέρασαν και έφυγαν χωρίς να αφήσουν τίποτα. Ίσως φταίω εγώ, ίσως αυτοί ποτέ δε θα το μάθω ή θα το παραδεχτώ.. Η ουσία είναι πως όταν μου έρχεται στο μυαλό η παιδική μου ηλικία το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι εμένα σε ένα δωμάτιο να ακούω ένα τραγούδι ή να διαβάζω ένα βιβλίο. Αυτό ήταν κυρίως για μένα η εφηβεία και να ‘στε σίγουροι ότι με γέμιζε.. Το εντυπωσιακότερο χαρακτηριστικό της εφηβείας ή πρώιμης νεότητας αν θέλετε είναι η έκπληξη. Η συνειδητοποίηση ότι υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος εκεί έξω και υπάρχουν τόσα για να ανακαλύψεις.

Πολλές φορές ανακάλυψα τον τροχό μαθαίνοντας μια πληροφορία που θεωρούσα μοναδική στον κόσμο ή τουλαχιστον στο μικρόκοσμο που ζούσα. Αυτό το συνεχές παιχνίδι ήταν για μένα αυτό που είχε το μεγαλύτερο ενδιαφέρον και όχι μία ακόμη συζήτηση για πράγματα της αποκρουστικής πραγματικότητας. Η καθημερινότητα προκαλούσε συνέχεια μικρές αμυχές στο ψυχισμό μου και βρισκόμουν υπό διαρκή ανασφάλεια. Όχι ότι τα πράγματα είναι αισθητά καλύτερα τώρα, ωστόσο μπορώ να χαμογελάω ψεύτικα ελπίζωντας ότι δε θα με δουν.

Γι’ αυτό πολλές φορές βρίσκω τον εαυτό μου σε αυτές τις σκέψεις. Η ανάγκη να διαφέρω με κάθε τρόπο (αρνητικό ή θετικό) με οδήγησε πολλές φορές στην πολύτιμη μοναξιά από την πολύβουη ‘παρέα’ με την οποία δεν αισθανόμουν τίποτα κοινό. Όμως, κάθετι που συμβαίνει σε αυτές τις ηλικίες είναι πολύτιμο και ουσιαστικά διαμορφώνει τον κάθε χαρακτήρα οπότε δεν μπορώ να αναιρέσω τίποτα ακόμη και να το θελα γιατί θα ήταν σαν να αναιρώ τον ίδιο μου τον εαυτό.

Βγες έξω και χαμογέλασε!Χριστούγεννα είναι! Εσύ θα μείνεις μέσα;

Ο χρόνος

Ένα πρωτόγνωρο αίσθημα ενηλικίωσης με τριγυρίζει. Και τώρα τι; Το μέλλον είναι ήδη εδώ και οι υποχρεώσεις συχνά φαντάζουν αφόρητα επαναλαμβανόμενες. Η περίοδος χάρητος έχει πλέον τελειώσει και τα 30 (αν και μακριά ακόμη) πλησιάζουν. Φιλίες πάνε και έρχονται δίχως τις περισσότερες φορές κανένα νόημα ενώ οι πειρασμοί καραδοκούν συνεχώς για να υπενθυμίσουν ότι ουδέν μονιμότερο του προσωρινού.

Αυτό που με ανησυχεί περισσότερο είναι το αίσθημα που έχω ότι τα καλύτερα πέρασαν.. Αυτό ήταν! Στον καθένα δίνεται ο χρόνος της νεότητας και αυτός τον αξιοποιεί όπως θέλει εκείνος.

Κάθε μέρα βλέπω το χάσμα να μεγαλώνει. Αδυνατώ όλο και περισσότερο να βρω
κοινά σημεία επαφής με τους γύρω. Ξέρω δεν είμαι ο μόνος, υπάρχουν πολλοί εκεί έξω σαν και μένα που ξέρουν να ζητούν τα πάντα από τους άλλους ενώ οι ίδιοι δεν είναι διατεθειμένοι να δώσουν τίποτα.

Πολλές φορές αναρωτιέμαι: αυτό είναι όλο; Δε μπορεί κάτι παραπάνω θα υπάρχει πέρα από αυτό. Δε μπορεί να ήρθα στη γη μόνο για να επιβιώνω. Τα χρόνια περνάνε με ρυθμό ανελέητο και μόνο η νοσταλγία μένει πίσω για να θυμίζει αρχικά τις καλές στιγμές και στη συνέχεια το απογοητευτικό συμπέρασμα ότι πάντα το ίδιο ήταν.

Μεγαλώνοντας τα πάντα δυσκολεύουν σε κάθε τομέα είτε αυτός λέγεται υποχρεώσεις ,είτε σχέσεις , είτε φιλίες. Υποτίθεται ότι μετά από κάποιο καιρό γινόμαστε σοφότεροι αλλά αυτό δεν το πιστεύω. Ο χαρακτήρας δεν μπορεί να αλλάξει για μεγάλο χρονικό διάστημα και φυσιολογικά οδηγούμαστε στα ίδια λάθη του παρελθόντος.

Αρχίζω και πιστεύω ότι έχω φτάσει στα όρια μου, ότι έφτασα σε ηλικία που μου φαινόταν πάντα πολύ μακρινή, όμως κάθε φορά η επόμενη στιγμή με διαψεύδει.. Καλώς ή κακώς ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος έτσι ώστε να έχει μεγάλες αντοχές, πολύ μεγαλύτερες από ότι ο ίδιος φαντάζεται.

Και τώρα τι; Είναι η εύλογη ερώτηση.
Είναι πολύ απλό: Συνεχίζεις , προσπαθώντας να βάλεις σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερη τάξη τη ζωή σου όντας χαρούμενος που είσαι ακόμη καλά.
Μερικά πράγματα δε θέλουν και πολύ φιλοσοφία τελικά…

Και δε δακρύζεις ποτέ σου μάνα μου Ελλάς που τα παιδιά σου σκλάβους ξεπουλάς.

Δεν ξέρω γιατί αλλά αυτές τις μέρες μόνο αυτός ο εξαίρετος στίχος του Νίκου Γκάτσου έρχεται συνέχεια στο μυαλό μου. Βέβαια αρχικός προορισμός του στίχου ήταν η μικρασιατική καταστροφή ωστόσο κάτι μου λέει ότι δε θα δυσκολευτώ να το συνδέσω με τη σημερινή αδιαφορία του ελληνικού κράτους για τους πολίτες του.
Οι φωτιές καίνε ακόμη και ειλικρινά δεν ξέρω τι να πω. Ότι και να πω θα είναι φριχτά μικρό και ασήμαντο μπροστά στο μέγεθος της καταστροφής..

Παρ’ όλα αυτά δε μπορώ παρά να επαινέσω τους πολιτικούς μας ηγέτες που έσπευσαν (για να κάνουν τι άραγε;) να πάνε στα χωριά που καίγονται. Λόγια λόγια λόγια . Οι μεν προσπαθούν με παροχές να κατευνάσουν την οργή του κόσμου οι δε προσπαθούν να εκμεταλλευτούν πολιτικά το γεγονός. Ειλικρινά πιστεύει κανείς ότι δίνουν δεκάρα γι’ αυτούς που καίγονται ή που πέθαναν; Σε κάτι τέτοια γεγονότα φαίνεται η δύναμη της ‘ισχυρής’ Ελλάδος. Σε πιάνει η ψυχή σου με το απίστευτο χάος και ανοργανωσιά που υπάρχουν σε κάθε τομέα της κρατικής μηχανής. Η επόμενη μέρα θα είναι πολύ δύσκολη όχι όμως δυσκολότερη από τι μεθεπόμενη όταν και οι προβολείς θα έχουν πέσει και τα επιδόματα θα αποτελούν παρελθόν.

Αυτοί είμαστε όμως γι’ αυτό έχουμε και τους ηγέτες που μας αξίζουν. Την επόμενη φορά (που δεν αργεί να έρθει) σκεφτείτε καλά το τι ψηφίζετε. Σκεφτείτε το ενδιαφέρον που έδειξαν τα 2 μεγάλα κόμματα για εσάς. Σκεφτείτε ακόμη και την κοροϊδία της ημερομηνίας διεξαγωγής των εκλογών που έπρεπε να συμπίπτει με την ημερομηνία τελικού του ευρωμπάσκετ έτσι ώστε οι ψηφοφόροι να έχουν το ελάχιστο δυνατό ενδιαφέρον για τις εκλογές και να ψηφίσουν μηχανικά ότι και στις προηγούμενες όπως επίσης έπρεπε να διεξαχθούν πριν τις αρχές Οκτωβρίου οπότε και λήγει η διορία που μας έχει δώσει η Ε.Ε. για την άμεση αναγνώριση των πτυχίων από πανεπιστήμια του εξωτερικού με στόχο να αποφευχθούν νέες εκλογικές απώλειες. Υπολόγιζαν όμως χωρίς το ξενοδόχο (φωτιές). Σκεφτείτε το πώς πρέπει να παλέψετε για πράγματα τα οποία σας ανήκουν ήδη. Σκεφτείτε τη δυσλειτουργία του δημόσιου τομέα, τους υπεράριθμους κηφήνες με 2 και 3 μισθούς. Σκεφτείτε αν ανήκετε στις παραπάνω κατηγορίες. Σκεφτείτε πως αν θέλουμε να προχωρήσουμε πρέπει πρώτα να γίνουμε άνθρωποι. Σκεφτείτε αν υπάρχει εναλλακτική λύση. Σκεφτείτε την απογοήτευση σας όταν διαπιστώσετε την ανυπαρξία της…

Μία μετασταθής ισορροπία

Οι ημέρες του καλοκαιριού είναι για μένα κυρίως ημέρες περισυλλογής και λιγότερο διασκέδασης. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να συσσωρέυονται μεγάλες ποσότητες εσωστρέφειας δηλαδή το αποτέλεσμα που έχει κάποιος όταν περνάει τις περισσότερες ώρες κοιτόντας το ταβάνι,την κλεψύδρα ή κάνοντας πως διαβάζει κάτι. Είναι ξεκάθαρο ότι δεν μπορείς να παραιτηθείς μόνο εσύ από τη ζωή, παραιτείται και αυτή από εσένα. Όταν κάτι το αφήνεις σε αφήνει. Απλά πράγματα...

Όταν αναλώνεσαι για πολύ καιρό στο παρελθόν χάνεις τις απολαύσεις του παρόντος αλλά και όταν ξεχνάς τι συνέβη χθες είναι πολύ πιθανό οι αυριανές σου επιλογές να είναι λανθασμένες. Ακόμα και η ψευδαίσθηση μπορεί να στη βαρέσει που λέει και κάποιος γνωστός μου. Πολλές φορές μου είναι δύσκολο να αντιληφθώ την πραγματικότητα στις ακριβείς τις διαστάσεις. Ο καθένας δημιουργεί ένα καβούκι , μια γυάλα αν θέλετε μέσα στην οποία αφήνει να περάσουν όσα θέλει αυτός με αποτέλεσμα να κυνηγά μία ιδανική ισορροπία. Αλλά αυτή η ισορροπία είναι επίπλαστη, μια μετασταθής ισορροπία. Επιτυγχάνεται για πολύ μικρό χρονικό διάστημα και κατά τη διάρκειά της όλα όσα επιθυμεί ο άνθρωπος επιτυγχάνονται με εκπληκτική ακρίβεια, είναι δηλαδή κατά μία έννοια η ευτυχία. Μετά την πάροδο αυτόυ του χρονικού διαστήματος η ισορροπία χάνεται και τη θέση της παίρνει η καθημερινότητα, η ρουτίνα και η επανάληψη.

Για μένα το σημαντικότερο κομμάτι είναι το μετά. Η δύναμη κάθε ανθρώπου φαίνεται εκεί. Στο πως αντιμετωπίζει τις δυσκολίες,τις ασχήμιες ή τις στρεβλώσεις της καθημερινότητας. Δεν είναι εύκολο.. κανείς άλλωστε δεν ισχυρίστηκε κάτι τέτοιο. Για να γυρίσει η διάθεση θέλει δουλεία πολλη. Το ζήτημα είναι να σταματήσεις να σκέφτεσαι ότι ζεις και απλά να ζεις. Όσοι γύρισαν πίσω ακέραιοι από αυτό ίσως καταλαβαίνουν τι θέλω να πω.

Το καλοκαίρι ευτυχώς τελειώνει και οι μέρες επιτέλους θα γίνουν πιο δραστήριες. Στην έναρξη κάθε καλοκαιριού σκέφτομαι ότι θα έχω χρόνο γι’αυτά που πραγματικά μου αρέσουν μα γρήγορα το ενδιαφέρον μου ξεφουσκώνει. Η εσωστρέφεια είναι πανίσχυρη και διαλύει κάθε έννοια δημιουργηκότητας. Δεν είναι κάτι ηθελημένο απλά συμβαίνει. Έτσι μια τρελή σκέψη αντί να πάει στα σκουπίδια μαζί με τις υπόλοιπες γίνεται κυρίαρχη και κατακτά το μυαλό και κατά συνέπεια και τη ζωή μου. Η δυνατότητα να υπερνικά κανείς τέτοιες σκέψεις μέσα σε ελάχιστό χρόνο λέγεται ψυχική διαύγεια.

Όλα είναι στο μυαλό σου..ώρες ώρες συνειδητοποιώ το μεγαλείο αυτής της έκφρασης. Κι όμως η έκφραση αυτή περικλείει μια μεγάλη αλήθεια για τον άνθρωπο.Τα πράγματα ίσως είναι πιο απλά από ότι θέλουμε να πιστεύουμε: Η ζωή είναι όντως σαν το αγγούρι. Άλλοι ζορίζονται και άλλοι δροσίζονται. ‘Ετσι είναι και έτσι ήταν πάντα.

Αυτή τη στιγμή η ζέστη είναι αφόρητη και το μυαλό μου βρίσκεται ανάμεσα σε πολλές σκέψεις άλλες άξιες και άλλες ανάξιες λόγου ωστόσο μία φαίνεται να τα καταφέρνει να επικρατήσει τελικά: Μην αφήσεις τη μαρμάγκα να σε φάει, μην αφήσεις τη μαρμάγκα να σε φάεί...

Το μίσος

Μία από τις πιο δυνατές σκηνές του σύγχρονου κινηματογράφου είναι κατά τη γνώμη μου στην ταινία 25η ώρα ο διάλογος του Edward Norton με τον καθρέφτη του όπου αραδιάζει μια σειρά από fuck you σε κάθε λογής άνθρωπο που δε συμπαθεί και καταλήγει σε ένα μεγαλοπρεπέστατο fuck you στον ίδιο του τον εαυτό. Μακάρι να ήταν τόσο εύκολο να βγάζεις την αρνητική ενέργεια από μέσα σου. Με μένα πάντως δεν πιάνει. Κατά καιρούς σκέφτομαι τι θα έβαζα εγώ στη δική μου hate-list. Με παραξένεψε πάντως που η δική μου hate-list είναι σημαντικά μεγαλύτερη από τη love-list που θα συμπλήρωνα...Τέλος πάντων δεν έχει και τόση σημασία αλλά δεν χάνω τίποτα να προσπαθήσω

Έτσι λοιπόν θα έλεγα ένα fuck you :
Στους υποκριτές τεμπέληδες πολιτικούς που απαιτούν να παίρνουν 10000 ευρώ (δεν ξέρω το ακριβές ποσό) κάθε μήνα αφορολόγητα χωρίς οι περισσότεροι να χουν δουλέψει ούτε μια μέρα στη ζωή τους.
Σε κάθε κομματόσκυλο είτε μέσα είτε έξω από το πανεπιστήμιο που περιμένει να στηριχτεί σε ξένες πλάτες προκειμένου να βολευτεί αυτός και η οικογένεια του σε κάποια θέση.
Στα τηλεοπτικά κανάλια για τη μιζέρια και την έλλειψη πνεύματος των προγραμμάτων αλλά και την αγραμματοσύνη των παρουσιαστών τους.
Στον καθένα που δε σέβεται τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας.
Σε κάθε ζώο που πιστεύει ότι επειδή έχει λεφτά μπορεί να κάνει ότι θέλει σε βάρος των άλλων.
Στους επαναστάτες της πορδής με τα λεφτά του μπαμπά..
Σε κάθε κοπέλα που επειδή είναι όμορφη νομίζει ότι ο κόσμος της ανήκει.
Σε κάθε αμπελοφιλοσοφία που γράφεται στους τοίχους από τους αναρχικούς.
Στον καθένα/μια που πιστεύει ότι υπάρχει μόνο το σεξ και τίποτα άλλο στις σχέσεις.
Στον ελληνικό στρατό που σακατεύει το πνεύμα και κλέβει 1 χρόνο από τους νέους.
Σε κάθε ανεγκέφαλο οπαδό που πάει στα γήπεδα μόνο για να πλακωθεί με άλλους
Στην ελληνική νοοτροπία με ότι αυτό συνεπάγεται.
Στους παλιούς συμμαθητές για το κενό πνεύμα που μου προσέφεραν κατά τα σχολικά χρόνια
Στα σκυλάδικα
Στα ψευτο έντεχνα
Στους καλλιτέχνες που στήριξαν μια καριέρα στο γεγονός ότι ήταν αριστεροί
Στους μεταλλάδες που είναι πάνω από 20 (Οι παιδικές ασθένειες πρέπει να περνιόνται νωρίς...)
Σε κάθε αρνητικά προκατειλημμένο με τους ξένους
Σε κάθε θετικά προκατειλημμένο με τους ξένους (κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή κύριοι..)
Στο μπαστάρδεμα κάθε ιδεολογίας.
Στην ελληνική επαρχεία οπού κανείς έχοντας σώας τας φρένας δε μπορεί να μείνει πάνω από τρεις μέρες
Σε αυτούς που πηγαίνουν στη Μύκονο για διασκέδαση.
Στην αμορφωσιά των ελλήνων φοιτητών και καθηγητών.
Σε αυτούς που δεν έχουν τίποτα να πουν κι όμως κάθε λίγο και λιγάκι τους βλέπουμε στην τηλεόραση.
Στην υποκρισία των ανθρώπων με ψεύτικα χαμόγελα

και τέλος fuck you σε μένα που συνεχώς δε βρίσκω αιτία να γελάω ενώ ο χρόνος κυλάει...

Λίγα λόγια για τον καλό μας άνθρωπο

Μια συζήτηση για τον ελληνικό κινηματογράφο με έκανε να σκεφτώ καλύτερα την προσφορά και το έργο του –σωστά καταλάβατε- Θανάση Βέγγου. Πέρα από ένα εξαίρετο δείγμα ηθοποιού αποτελεί και έναν πρώτης ποιότητος άνθρωπο από αυτούς που σπανίζουν σήμερα.

-Να πάτε στο διάολο κύριε
-Μα δεν το ‘λεγα για σας
-Ε τότε να μην πάτε!

Βλέποντας κανείς προσεκτικά τις ταινίες του διαπιστώνει κανείς ότι ενώ αποτελούν τμήμα του ελληνικού κινηματογράφου του 60’ και 70’ το χιούμορ που χρησιμοποιείται είναι λίγο πιο ‘προχωρημένο’ και πιο ‘φευγάτο’ για την εποχή ακόμα και για το σήμερα. Ο Θανάσης Βέγγος έδωσε ένα ξεχωριστό χρώμα στις ταινίες κάτι που φαίνεται και από τη διαχρονικότητά τους.

-Καλέ μου άνθρωπε γιατί με έφερες στη λαχαναγορά;
-Αφού είσαι μάπας!!

Πέτυχε κάτι ξεχωριστό γιατί κατάφερε να πιάσει τον παλμό του έλληνα εκείνη την εποχή. Το σημαντικότερο παρέμεινε άνθρωπος. Βλέποντας τον ο κόσμος ένιωθε κάτι οικείο (ακόμα το νιώθει), έβλεπε έναν από αυτούς. Ποτέ δεν το έπαιξε βεντέτα έστω κι αν είναι σχεδόν συνώνυμος του ελληνικού κινηματογράφου. Η γενναιοδωρία του σαν εργοδότης (όταν είχε φτιάξει την εταιρεία ΘΒ ταινίες γέλιου) δεν είχε όρια. Οι αμοιβές όλων των συντελεστών κάθε του παραγωγής ήταν ασυνήθιστα υψηλές ενώ πολύ ηθοποιοί χρωστούν την καριέρα τους σε αυτόν. Δυστυχώς το μοντέλο αυτό ήταν δύσκολο να λειτουργήσει στην αδυσώπητη ελληνική οικονομία και η εταιρεία του κήρυξε πτώχευση, πρόλαβε όμως να γυρίσει κάποιες ταινίες που άλλαξαν για πάντα τη ζωές μας.

-Απόψε σήμερα και χτες
όλες οι πόρτες είν’ κλειστές
και ‘γω είμαι απ’ όξω

και μες στο θάμπος το θαμπό
παίρνω αμπάριζα να μπω
και με πετάνε όξω!.....

Ακολούθησαν δύσκολα χρόνια γι’ αυτόν ωστόσο κατάφερε να ξανασταθεί στα πόδια του . Σήμερα εξακολουθεί να ναι δραστήριος και να παίρνει μέρος σε τηλεοπτικές σειρές και ταινίες ενώ δεν έχει χάσει στο ελάχιστο την αγάπη που δέχεται από τον κόσμο.
Ο Θανάσης Βέγγος αποτελεί ένα θεμέλιο λίθο του ελληνικού κινηματογράφου και κατάφερε πάρα πολλά με την ζωή και την καριέρα του. Το μόνο που έχω να πω από την πλευρά μου είναι ένα μεγάλο ευχαριστώ.