Το τέλος του παιχνιδιού

Διεσταλμένες οι κόρες ,λίγοι παλμοί παραπάνω,λίγος ιδρώτας παραπάνω, λίγη ανησυχία παραπάνω, λίγες φαντασιώσεις παραπάνω λίγες παραισθήσεις παραπάνω,λίγο χρώμα λιγότερο,λίγα όνειρα λιγότερα,λίγες λέξεις λιγότερες.
Η ζωή δε συγχωρεί ποτέ την αδυναμία.Η συμπόνοια είναι πρώτιστη αμαρτία. Η συμπόνοια για τους αδύναμους αποτελεί προδοσία της φύσης. Οι ισχυροί μπορούν να νικήσουν εξοντώνοντας τους αδύναμους.Δεν άφηνα ποτέ τον εαυτό μου να νιώθει συμπόνια. Οι πίθηκοι ποδοπατούν κάθε παρείσαχτο μέχρι θανάτου. Ότι ισχύει για τους πιθήκους ισχύει ακόμη περισσότερο για τους ανθρώπους.
Όλα είναι μια ιδέα..Αλλά τι ιδέα ε?


GAME OVER

Καθαρές κουβέντες

Μάλλον, ίσως,μπορεί, θα το σκεφτώ, το πιστεύεις? ,είναι πολύ πιθανό ,θα το ήθελα αλλά...,σε πρώτη φάση ναι όμως.. , το έχω στα υπ'όψιν , είναι στα πλάνα μου,
-θέλεις?
-θέλω
-θέλε!

Η φυσιολογική ροή των πραγμάτων

Καταστροφή
Άρνηση
Οργή
Αναζήτηση τρόπων εξόδου από το δίλημμα
Κατάθλιψη
Αποδοχή ατυχίας
Επανεκκίνηση της ζωής

Σκόρπιες σκέψεις

Οι πολλές σκέψεις κάνουν κακό. Είναι προτιμότερο να είσαι απόλυτα συγκεντρωμένος σε ενα θέμα παρά να διασπάται η προσοχή σου σε πολλά μαζεμένα. Με αυτόν τον τρόπο σκέφτεσαι καθαρότερα, δεν μπερδεύεσαι. Μια ματιά έξω αρκεί για να δεις τον καθέναν και την καθεμία που προσπαθεί να κρυφτεί, που κάθε ημέρα κάνει ένα σωρο δουλειές για να αποφύγει την ίδια τη ζωη. Νομίζουν πως θα μείνουν για πάντα έτσι,άφθαρτοι. Αλλά οι αλλαγές θα έρθουν και θα τους διαψεύσουν. Ξεχνούν πως ότι ισχύει σε κάποια δεδομένη στιγμή δεν είναι απαραίτητο να εξακολουθήσει να ισχύει επ'αόριστον.Αυτη η μικρή παράλειψη ίσως τους στοιχίσει .
Η ζωή μπορεί να σε σοκάρει είτε με τις αλλαγές που μπορούν να γίνουν σε αυτή είτε με την προκλητική στασιμότητα που μπορεί να σου προσφέρει. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Και κάποια στιγμή πρέπει να αποφασίσεις για το τι θα κάνεις διαφορετικά θα ξεπεραστείς από τα ίδια τα γεγονότα. Το να μένεις μετέωρος δεν είναι λύση ακόμη κι αν αυτό σε βολεύει προσωρινά.
Στο τέλος το ερώτημα παραμένει:μπορείς να αντέξεις?Η απάντησή σου οφείλει να είναι θετική.Δεν έχεις χρόνο ούτε καν για να κάνεις άσχημες σκέψεις.

Όταν πρέπει να μπει ένα τέλος

Το κακό με την ιστορία και γενικότερα με το παρελθόν είναι ότι δεν μπορεί να διαγραφεί. Πάντα θα είναι εκεί να θυμίζει τις χαρές, τις επιτυχίες αλλά και τα λάθη και τις απογοητεύσεις. Παρόλες τις προσπάθειες που έχουν γίνει είναι δύσκολο για να μην πω αδύνατο να ξεφύγεις από αυτό. Πάντα θα είναι εκεί για να θυμίζει και να κουρελιάζει τα νεύρα μια και ότι και αν κάνεις δεν μπορείς να αλλάξεις τίποτα από ότι έγινε. Αυτό είναι το λάθος που γίνεται πάντα. Οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν στο παρελθόν και αρνούνται να κοιτάξουν πέρα από αυτό με συνέπεια να καταδικάζουν το παρόν και το μέλλον τους. Αυτή η προσκόλληση στο παρελθόν δεν μπορεί να επιφέρει τίποτα παρά μόνο εκνευρισμό για το πώς δεν έγιναν διαφορετικά τα πράγματα. Όμως ο εκνευρισμός αποτελεί ένα πρωτόγονο συναίσθημα, όταν αυτός εξασθενίσει το μόνο που μένει είναι η απογοήτευση και οι καταστοφικές συνέπειές της. Η προσπάθεια αλλαγής του παρελθόντος είναι μάταιη εκ γεννετής ωστόσο η ανάγκη αυτής της αλλαγής κρίνεται πολλές φορές επιτακτική. Πολλές φορές η λέξη συμβιβασμός με την πραγματικότητα και το παρελθόν είναι η προτεινόμενη λύση. Πολλές φορές όμως, η λέξη συμβιβασμός είναι αυτή που προκαλεί τη μεγαλύτερη οργή και ως συνέπεια την απογοήτευση. Δε μπορείς να ελέγξεις τα πάντα στη ζωή σου, θα ήταν ευχής έργον αν συνεβαινε κάτι τέτοιο. Και δυστυχώς για να καταφέρεις να δεχτείς (αλλά ποτέ πραγματικά μέσα σου) το παρελθόν το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι έναν συμβιβασμό με την ψυχή σου,τη ζωη σου την υπαρξή σου.

Η ευεργετική μοναξιά της πρώιμης νεότητας

Κοιτώντας πίσω στα χρόνια διαπιστώνω οτι δεν έχει μείνει σχεδόν τίποτα αξιόλογο από τις παρέες-φιλίες των παιδικών χρόνων. Για μένα οι περισσότεροι άνθρωποι με τους οποίους ήρθα σε επαφή πέρασαν και έφυγαν χωρίς να αφήσουν τίποτα. Ίσως φταίω εγώ, ίσως αυτοί ποτέ δε θα το μάθω ή θα το παραδεχτώ.. Η ουσία είναι πως όταν μου έρχεται στο μυαλό η παιδική μου ηλικία το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι εμένα σε ένα δωμάτιο να ακούω ένα τραγούδι ή να διαβάζω ένα βιβλίο. Αυτό ήταν κυρίως για μένα η εφηβεία και να ‘στε σίγουροι ότι με γέμιζε.. Το εντυπωσιακότερο χαρακτηριστικό της εφηβείας ή πρώιμης νεότητας αν θέλετε είναι η έκπληξη. Η συνειδητοποίηση ότι υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος εκεί έξω και υπάρχουν τόσα για να ανακαλύψεις.

Πολλές φορές ανακάλυψα τον τροχό μαθαίνοντας μια πληροφορία που θεωρούσα μοναδική στον κόσμο ή τουλαχιστον στο μικρόκοσμο που ζούσα. Αυτό το συνεχές παιχνίδι ήταν για μένα αυτό που είχε το μεγαλύτερο ενδιαφέρον και όχι μία ακόμη συζήτηση για πράγματα της αποκρουστικής πραγματικότητας. Η καθημερινότητα προκαλούσε συνέχεια μικρές αμυχές στο ψυχισμό μου και βρισκόμουν υπό διαρκή ανασφάλεια. Όχι ότι τα πράγματα είναι αισθητά καλύτερα τώρα, ωστόσο μπορώ να χαμογελάω ψεύτικα ελπίζωντας ότι δε θα με δουν.

Γι’ αυτό πολλές φορές βρίσκω τον εαυτό μου σε αυτές τις σκέψεις. Η ανάγκη να διαφέρω με κάθε τρόπο (αρνητικό ή θετικό) με οδήγησε πολλές φορές στην πολύτιμη μοναξιά από την πολύβουη ‘παρέα’ με την οποία δεν αισθανόμουν τίποτα κοινό. Όμως, κάθετι που συμβαίνει σε αυτές τις ηλικίες είναι πολύτιμο και ουσιαστικά διαμορφώνει τον κάθε χαρακτήρα οπότε δεν μπορώ να αναιρέσω τίποτα ακόμη και να το θελα γιατί θα ήταν σαν να αναιρώ τον ίδιο μου τον εαυτό.

Βγες έξω και χαμογέλασε!Χριστούγεννα είναι! Εσύ θα μείνεις μέσα;

Ο χρόνος

Ένα πρωτόγνωρο αίσθημα ενηλικίωσης με τριγυρίζει. Και τώρα τι; Το μέλλον είναι ήδη εδώ και οι υποχρεώσεις συχνά φαντάζουν αφόρητα επαναλαμβανόμενες. Η περίοδος χάρητος έχει πλέον τελειώσει και τα 30 (αν και μακριά ακόμη) πλησιάζουν. Φιλίες πάνε και έρχονται δίχως τις περισσότερες φορές κανένα νόημα ενώ οι πειρασμοί καραδοκούν συνεχώς για να υπενθυμίσουν ότι ουδέν μονιμότερο του προσωρινού.

Αυτό που με ανησυχεί περισσότερο είναι το αίσθημα που έχω ότι τα καλύτερα πέρασαν.. Αυτό ήταν! Στον καθένα δίνεται ο χρόνος της νεότητας και αυτός τον αξιοποιεί όπως θέλει εκείνος.

Κάθε μέρα βλέπω το χάσμα να μεγαλώνει. Αδυνατώ όλο και περισσότερο να βρω
κοινά σημεία επαφής με τους γύρω. Ξέρω δεν είμαι ο μόνος, υπάρχουν πολλοί εκεί έξω σαν και μένα που ξέρουν να ζητούν τα πάντα από τους άλλους ενώ οι ίδιοι δεν είναι διατεθειμένοι να δώσουν τίποτα.

Πολλές φορές αναρωτιέμαι: αυτό είναι όλο; Δε μπορεί κάτι παραπάνω θα υπάρχει πέρα από αυτό. Δε μπορεί να ήρθα στη γη μόνο για να επιβιώνω. Τα χρόνια περνάνε με ρυθμό ανελέητο και μόνο η νοσταλγία μένει πίσω για να θυμίζει αρχικά τις καλές στιγμές και στη συνέχεια το απογοητευτικό συμπέρασμα ότι πάντα το ίδιο ήταν.

Μεγαλώνοντας τα πάντα δυσκολεύουν σε κάθε τομέα είτε αυτός λέγεται υποχρεώσεις ,είτε σχέσεις , είτε φιλίες. Υποτίθεται ότι μετά από κάποιο καιρό γινόμαστε σοφότεροι αλλά αυτό δεν το πιστεύω. Ο χαρακτήρας δεν μπορεί να αλλάξει για μεγάλο χρονικό διάστημα και φυσιολογικά οδηγούμαστε στα ίδια λάθη του παρελθόντος.

Αρχίζω και πιστεύω ότι έχω φτάσει στα όρια μου, ότι έφτασα σε ηλικία που μου φαινόταν πάντα πολύ μακρινή, όμως κάθε φορά η επόμενη στιγμή με διαψεύδει.. Καλώς ή κακώς ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος έτσι ώστε να έχει μεγάλες αντοχές, πολύ μεγαλύτερες από ότι ο ίδιος φαντάζεται.

Και τώρα τι; Είναι η εύλογη ερώτηση.
Είναι πολύ απλό: Συνεχίζεις , προσπαθώντας να βάλεις σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερη τάξη τη ζωή σου όντας χαρούμενος που είσαι ακόμη καλά.
Μερικά πράγματα δε θέλουν και πολύ φιλοσοφία τελικά…